دو بسته هاتچاکلت (درست نوشتهام؟) از پسر جوان میخرم و کارتبانکیام را به او میدهم، میگوید دستگاهِ کارتخوان ندارم و ازَم میخواهد منتظر بمانم، نگاهش میکنم، میرود میان انبوهِ مردم گم میشوم. مادرودختری از راه میرسندْ میپرسند چند؟ میگویم 20 تومان. هاتچاکلت (درست مینویسم؟) را بهِشان میدهم. پسر جوان از راه میرسد و بابت تأخیرش عذرخواهی میکند. بیست تومان بهعلاوه کارت عابربانکام را به من میدهد. 20 تومان را افزون بر 20 تومانی که مادرودختر دادهاند به او میدهم و دوبسته «شکلاتداغ» میگیرم و راه میافتم.
کتابفروش کنارِ خیابان سه جلدِ تاریخ بیهقی تصحیح خطیبرهبر را گذاشته گُلِ کتابهایش. میپرسم چند؟ میگوید 50 تومان. میگویم یا ابالفضل. برافروخته میشود. میگوید بگو یا انیشتین، یا نیچه. با خودم میگویم چرا انیشتین و نیچه به ذهنش آمدند. چرا مثلاً نگفت بگویم یا کارل مارکس؟ چهرۀ عبوسم را ترُشتر کردم و گفتم نه، یا خودِ ابالفضل. خیره شد به من. بگینگی لبخندی زدم و گفتم ابوالفضل بیهقی. فروشنده و دخترپسری که داشتند کتابها را نگاه میکردند و همچنین گوشۀ حواسشان به جدل ما بود خندیدند. خندیدم گذاشتم رفتم.
از کتابفروشی، صبحِ روانِ کنستانتین کاوافیْ فارسی بیژن الهی، فهمِ برشتِ والتر بنیامین ترجمۀ نیما عیسیپور و دیگران و تاریخ طبیعی زوال [تأملاتی دربارۀ تاریخ سوژۀ ویران] تألیف بارانه عمادیان را جدا میکنم، میپرسم چند؟ میگوید پنجاههزاروچهارصد. میخواهم برگردم و تاریخ بیهقی را بگیرم، بیژن الهی نمیگذارد. به وام یکتومانیای که هفتۀ آینده دستم را خواهد گرفت فکر میکنم و میگویم صبر کن، تصحیح آقا جعفر مدرسصادقی را بگیری بهتر هم هست. صبر میکنم و کارت عابربانکام را به فروشنده میدهم. میگوید لطفاً خودتان بکشید. کارت را میکشم. میپرسم صفرهایش چطوری بود؟ میگوید پنج، صفر، چهار، صفر. نَه، ببخشید. صفرصفر. سپاسگزاری میکنم و راه میافتم.
سیگارم را از لای کیفِ پولم بیرون میکشم، توی جیبم پیِ فندک میگردم، دستفروشی حالت جستوجوگرم را میبیند. تقریباً فریاد میزند. داد میزند. بیا! فندک اینجا هست. جلو میروم و درحالیکه سیگارم را روشن میکنم، زیرچشمی میپایمش (این فعل درست است؟). لوح فلزیای را پاک میکند که روی آن نوشته شده «هوالرزّاق». سپاسگزاری میکنم و ادامه میدهم.
